و خدا لئوناردو را برای این روزهای ما آفریـد . . .
 |
بازی مقابل ونتزیا از آن تقابلهای كلاسیكی بود كه میتوانست هزار و یك مشكل برای یووه ایجاد كند؛ از همان جنس تقابلهایی كه در آن تیمی گمنام و قعرنشین، سختترین دردسرها و دشواریها را بر سر تیمی صاحبنامتر آوار میكند.
شیرهای بالدار البته در رسیدن به مرزهای این قانون نانوشته كوتاهی نكردند و در آزار بانوی پیر چیزی كم نگذاشتند. بیانكونری هرچند در ابتدا شبیه تیمی بازی كرد كه عطش كسب یك پیروزی پر گل دارد اما در ادامه شمایل تیمی را گرفت كه به حفظ برتری تك گلهاش بسنده كرده.
جنگیدن تا واپسین لحظه برای خلق و حفظ پیروزی حتی پس از گلزنیِ حریف، از معدود دستاوردهای تیم بود. در این بین، تماشای دقیقتر فابیو میرهتی نیز از دیگر نكات جالب این بازی بود؛ بازیكنی كه البته نمیتوان مدعی شد بازی منحصربهفردی را از او شاهد بودیم.
ونتزیا نیز الحق موقعیتهای فراوان و خطرناكی روی دروازه یووه ایجاد كرد. هافبك هجومی و پرانگیزهی ونتزیا؛ ماتیا آرامو آشكارا تلاش داشت با شوتزنی قفل دروازه یووه را باز كند اما شوربختانه هیچ مقابله و تقلایی برای كنترل این میل سیریناپذیری او پیریزی نشد و در حالیكه در اوج خوششانسی چند ضربهی مهلك و سركش او به تور دروازهمان ننشست اما در نهایت او موفق شد شیوهای كه برای رسیدن به هدف انتخاب كرده بود را به یوونتوس تحمیل كند.
پیروزی یوونتوس در مقابل ونتزیا برد خوبی به حساب نمیآید اما وقتی به مزه سه امتیاز مهمش در زیر دندانهایمان فكر میكنیم، تلخی نمایشمان را بر حلاوت امتیازش تحمل میكنیم. شاید شكست در این بازی، احوالات تیم در بازیهای فوقالعاده مهمِ باقیمانده را برهم میزد و حتی مشكلات نابهنگامی در راه فتح كوپا ایتالیا برایمان ایجاد میكرد. چارهای نیست جز به فال نیك گرفتن فرجام بازیِ نهچندان خوشمنظرمان مقابل ونتزیا.
سرانجام در روزی كه آماده و چهبسا مستحقِتوقفـــی دردناك مقابل قعرنشین سری A بودیم با امدادی الهی موفق به رستگاری شدیم؛ در سالگرد روزی كه خدا در آن لئوناردو بونوچی را برای یوونتوس آفرید.
ارسالی از جامعه مجازی هواداران یوونتوس در ایران
